TIPS VOOR ELKE DAG

HET EERSTE VERHAAL: De betoverde schoenveters

Deze inhoud heeft me geholpen
1

Het was een lange dag geweest voor Sophie. Het was de week voor Kerst en samen met haar moeder was ze werkelijk bij iedere winkel in de grote winkelstraat naar binnen geweest. Je kon de maan al bijna zien opkomen in Sophies vermoeide oogjes. De lichtjes van de etalages schenen fel, en omdat het nu avond was gingen ze een voor een uit. Hand in hand staken ze de weg over naar de auto die was bedekt onder een dikke laag sneeuw. "Kom op Sophie, voordat het nog harder gaat sneeuwen!" Sophie keek verwonderd naar de kleine witte sneeuwvlokjes. In haar ooghoek zag ze aan het einde van de straat een winkel waarvan de lichten nog branden. Een oud en roestig bord bewoog heen en weer in de wind. 'Jaspers Juwelen', stond erop. Nieuwsgierig vroeg Sophie of ze even konden kijken en omdat ze zich die dag zo goed had gedragen, stemde haar moeder toe. De zware houten deur ging piepend en krakend open en direct stonden ze in de warmte van de winkel.

Sketch Night

"Goedenavond, dames", zei de winkelbediende met een vriendelijke blik. Zijn ogen twinkelden terwijl hij sprak en zijn lange witte baard leek zacht als wol. Terwijl Sophies mama de man aansprak, liep Sophie door de winkel en keek haar ogen uit. Toen ze achterin de winkel kwam, stopte ze van verbazing. Op een grote, gouden zuil stond een glazen doos. In die doos lag een paars kussen en op dat paarse kussen lagen twee identieke touwtjes.

"Wat heb je gevonden?" vroeg haar moeder. "Ik weet het niet zeker, maar volgens mij een stuk touw. Maar hoe kan het dan dat ze als sterren schitteren?" Een hand ging over Sophies hoofd heen, naar de hendel bovenop de glazen doos. Het was de winkelier. Voorzichtig maakte hij de doos open zodat je de twee touwtjes prachtig kon zien schitteren op het paarse kussen.

"Dit zijn niet zomaar twee stukjes touw, jongedame! Het zijn schoenveters!" Sophie vond het maar raar, want ze had nog nooit van iemand gehoord die zijn schoenveters in een glazen doos bewaarde.

"Het zijn tover-schoenveters" ging de man verder. Het leek wel alsof hij wist wat ze dacht, terwijl hij de veters oppakte. Sophie keek gretig naar haar moeder en toen die knikte, nam Sophie de veters aan.

Sophie ging op een stoel zitten en haar moeder reeg de veters door haar roze schoentjes. Op dat moment zag ze dat er aan het uiteinde van beide veters iets geschreven stond.

'Trek aan mij', stond er op de veter in haar linkerschoen. Sophie verzamelde al haar moed, boog voorover en gaf een flinke ruk aan de veter.

Met een gigantische flits stond Sophie ineens middenin...

 

(Aan jou om het verhaal af te maken)